از امام صادق علیه السلام روایت است که حضرت در برخی از کتابها چنین خوانده است که خداوند تبارک و تعالی می فر ماید:سوگند به عزت و جلالم و بزرگواری ام و بلندی من بر عرشم که آرزوی هر که را که چشم آرزویش به مردم است با نومید نمودنش قطع میکنم و در نزد مردمان جامه ذلت بر او می پوشانم و او را از نزدیکی خودم به کنار میزنم و از فضل خود او را دور می کنم . آیا در سختی ها چشم آرزویش به غیر من دوخته می شود در حالی که سختی ها به دست من است و آیا به غیر من امید دارد و با فکر خود در غیر مرا می کوبد در حالی که کلید درهای بسته به دست من است و در گاه من به روی هر که مرا بخواند باز است؟ پس کیست که در حادثه ای چشم آرزویش به من دوخته بوده و من او را از آرزویش جدا کرده ام؟ و کیست آنکه در بلای سختی به من امید بسته و من امیدش را از خودم بریده ام ؟ من آرزوی بندگانم را در نزد خود نگه داشته ام و آنان به نگهداری من راضی نیستند و آسمانهایم را از فرشتگانی که از تسبح من خسته نمی شوند پر کرده ام و به آنان امر کرده ام که در های بین من و بندگانم را نبندند با این وجود بندگانم به گفتار من اعتماد نمیکنند . آیا کسی که مصیبتی از مصائب من بر او وارد شده نمیداند که هیچ کس غیر من نمیتواند آنرا برطرف کند مگر بعد از اینکه من اجازه دهم؟
پس چه شده است که او را میبینم که از من غافل گشته است ؟ با جود و بخشش خودم چیزی را که از من در خواست نکرده است به او عطا کرده ام سپس آن را از او گرفته ام پس او بازگشت آن را از من نخواسته و از غیر من آنرا درخواست میکند . آیا در مورد من می پنداری که منی که پیش از درخواست عطا می کنم اگر از من درخواست شود سائل خود را اجابت نمی کنم؟ آیا من بخیل هستم که بنده ام مرا بخیل پندارد؟ آیا جود و کرم از آن من نیست ؟ آیا عفو و رحمت به دست من نیست ؟ آیا من محل برآورده شدن آرزو ها نیستم ؟ پس چه کسی به جز من آرزو ها را قطع می کند ؟ آیا آرزو کنندگان از اینکه به غیر من چشم آرزو بسته اند نمی ترسند؟ پس اگر همه اهل آسمانها و زمین من آرزو کنند و من آرزوی همه را برآورده سازم از ملک من به اندازه ذره ای کم نمی شود و چگونه ملکی که من متولی و متصدی آن هستم کم می شود؟ پس ای تیره بختی باد بر نومیدان از رحمت من و ای تیره بختی باد بر کسی که مرا عصیان کند و مراقب من نباشد.