و معصیتت در ناسپاسی من در تمام نعمتهای بی شماره ام مانع من از حفظ کردن تو و تمام نعمتهایی که به تو از روزی و گرامیداشت و تربیت و کمالات داده ام و مانع از دعوتت نشد.چنانکه هر شب فرشته ای بزرگوار به سویت فرستادم تا تو را به توبه دعوت کرده و از سوی من وعده پذیرش دهد. و به تو خبر دهد که وقتی مرا می خوانی دوستت می دارم و با توبه ات شاد می شوم .تو را به انس و مناجات  و قرب و وصال من دعوت کند.ام تو فرستاده ام را طرد می کنی و از دشمنم اطاعت میکنی . من با همه اینها نعمت و رحمت و نیکو رفتاری ام را از تو باز نمی دارم درحالیکه این برای تو جز روگردانی از من و پشت کردن به من نمی افزاید و برای من جز لطف و نعمت دادن به تو  و اصرار در دعوت نیکویم. تا کار به آنجا رسید که مثلا در وقتی از شب غلام و کنیز فقیرم را به سویت فرستادم تا چیزی از نعمتهای بزرگم دز نزد تو را بخواهد و پیش از آن به تو خبر داده بودم که اگر چیزی به او بدهی به من قرض داده ای.و منم که از تو میگیرم و دز حالی که از اکنون نیازمند تری به تو باز میگردانم. اما تو به نعمتم کافر شده و چیزی به او ندادی. و او از پیش تو ناامید بازگشت و گرسنه خوابید.ای بنده من! برای چه مرا جواب کردی؟ و به من قرض ندادی ؟ آیا ترسیدی که فقیر شوم؟ یا ترسیدی که به تو خیانت کرده و در وعده هایم به تو دروغ گفته باشم؟ ای بنده من!چرا با غلامان و کنیزکانم وفاداری و با من نه؟ چگونه من برای تو خوارتر از همه آفریدها و بندگانم شدم؟ تو از دشمنانت وقتی با روی گشاده به تو روی می آورند اگرچه به دشمنی دلهایشان آگاهی داری شرم زده می شوی. و از من شرم نمی کنی در حالی که میدانی اقبالم به تو از آغاز آفرینشت و پیش از آن با ایجاد ماده نعمتهایم و فروعات  و جزئیاتش و سپس حفظشان بوده است. تا تو هنگام نیازت از آنها استفاده کنی و اینک به من ناسپاسی می کنی؟ من آسمان و زمین و خورشید و ماه و خاک و فرشتگان را پیش از آفرینش تو برایت آفریدم تا برای تو کار کنند و به تو در نعمتهای اساسی ام  از خوردن و آشامیدن و پوشیدن و مسکن و جز آن از نعمت های دیگر که بی اندازه و بی شمار است خدمت کنند. چگونه پس از این اقبال کامل و انعام عمومی و دوستداری کامل و لطف بسیار از رو گردانی ات از من شرم نمی کنی. و با من به وسیله گناهان و معاصی و اطاعت دشمنم دشمنی می کنی.