در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید
                                                 باغ صد خاطره  خندید      عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
                                                         پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
                                           تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام      بخت خندان و زمان رام
                                               خوشه ماه فرو ریخته در آب    شاخه ها دست بر آروده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ
                                       همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آیدتو به من گفتی از این عشق حذر کن
                                                     لحظه ای بر این آب نظر کن

آب  آیینه عشق گذران است
                                      تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است
                                         تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن.

با تو گفتم: حذر از عشق!؟ ندانم
                                         سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم        نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
                                            چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم   نه گسستم
                                                  باز گفته له:تو صیادی و من آهوی دشتم !

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم!   حذز از عشق ندانم   نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت
                                   مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید    ماه بر عشق تو خندید!

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم
                                               پای در دامن اندوه کشیدم     نگسستم   نرمیدم...

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم
                                              نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
                                                                               نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم....
    
                           بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.

فریدون مشیری

...